PrivéBlogTwee moeders en vier donorkinderen: het verhaal van Helga en Maria
Ouders van donorkinderen, LHBT

Twee moeders en vier donorkinderen: het verhaal van Helga en Maria

Twee moeders

Al vanaf het begin van hun relatie wisten de Deense Helga en Maria dat ze samen kinderen wilden. En dat ze er elk twee wilden krijgen. Wat ze nog niet direct wisten, was hoe ze die droom wilden laten uitkomen. Hier kunt u lezen hoe de lesbische Helga en Maria samen een gezin werden van twee moeders en vier kinderen.

Een artikel in de krant blies hun droom leven in

“We hebben altijd al kinderen willen hebben. Toen we samen op een crèche in Oslo werkten, beseften we allebei hoe graag we kinderen wilden, en we wisten al snel dat we ze met elkaar wilden hebben. Toen wisten we echter nog niet hoe we die droom van moeder worden gingen verwezenlijken. Tenminste niet totdat Helga een artikel tegenkwam over een stel dat naar een vruchtbaarheidskliniek gegaan was. Het artikel liet ons dromen over de toekomst en de hoop nam toe om onze droom van een groot gezin uit te laten komen.”

De zwangerschap plannen

“Van begin af aan hadden we de grote wens om elk twee kinderen op de wereld te zetten. We waren ervan overtuigd dat Maria twee meisjes zou krijgen en dat Helga twee jongens zou krijgen.

In de zomer van 2001 gingen we naar Kopenhagen om bij de vruchtbaarheidskliniek te kijken. We weten allebei nog hoe we na ons bezoek aan de kliniek naar het Rådhuspladsen gingen waar we een kalender vonden om de volgende paar jaar van ons leven te plannen. Wie zou eerst zwanger worden en wat zou de beste timing zijn voor onze studies en zwangerschapsverlof?”

Er werd een spermadonor gekozen

“Op dat moment kenden we elkaar al jaren en wilden we echt aan de slag gaan met project Baby. Al snelbesloten we dat Maria ons eerste kind zou dragen. We maakten een afspraak bij de vruchtbaarheidskliniek en tegen de tijd dat we er weer weggingen hadden we een spermadonor gekozenen de inseminatie gepland. In 2001 was het alleen maar mogelijk om geïnsemineerd te worden met sperma van een anonieme donor (ed. Non-ID Release donor), maar we hadden wel invloed op factoren zoals lengte, gewicht en haarkleur, en we kozen een donor die op Maria leek.”

Zwanger bij de eerste poging

“We wisten dat er een kans was dat zwanger raken een langdurig proces zou kunnen worden. We hadden ons zo veel mogelijk voorbereid en talloze artikelen gelezen over zwanger worden. Maria werd in oktober 2001 geïnsemineerd, de week nadat we openlijk uit de kast waren gekomen als lesbisch stel. Het was krankzinnig maar tegelijkertijd voelde het gewoon zo goed.

De dagen gingen voorbij en we deden heel veel zwangerschapstesten. Maria werd zwanger bij de eerste poging en we waren zo blij. Van onze vrienden waren wij een van de eersten die een gezin zouden worden en we kregen zo veel steun. Dat gaf een geweldig gevoel van geluk.

De maanden gingen voorbij en de zwangerschap verliep zoals gepland, maar de bevalling was niet gemakkelijk. Kleine Ida lag verkeerd waardoor het uiteindelijk een spoedkeizersnee en zestien dagen in het ziekenhuis werd.”

Kon dezelfde donor worden gebruikt voor broertjes of zusjes?

“Nadat Ida geboren was, begonnen we na te denken over of het misschien mogelijk was om meer donorsperma van onze donor te krijgen. We konden onze kinderen geen vader geven, maar wel een gemeenschappelijke oorsprong door dezelfde donor te gebruiken, en dat leek ons belangrijk. We dachten dat het later in het leven wat voor onze kinderen zou kunnen betekenen en voor hun gevoel van verbondenheid als ze dingen gemeenschappelijk hadden in hun manier van denken, interesses en manier van zijn.

Gelukkig was er meer donorsperma beschikbaar van dezelfde donor en als een geluk bij een ongeluk hadden we net een flink bedrag van de verzekering gekregen na waterschade, dat we tot op de laatste cent uitgaven aan sperma van onze donor. Alle 28 rietjes lagen op ons te wachten – het was geen garantie dat de volgende inseminaties net zo gemakkelijk zouden gaan als de eerste, het leek ons daarom goed om een voorraadje te hebben.”

Zwanger bij de eerste poging – alweer!

“Na ongeveer een jaar trokken we onze agenda's weer en besloten we dat het tijd was voor Helga's inseminatie. Deze keer was de inseminatie wat lastiger vanwege de logistiek, het laten aansluiten van de treintijden naar Kopenhagen op de ovulatie van Helga maakte het moeilijk. Bij de kliniek zeiden ze dat we de eerste keer geluk hadden gehad, en dat vrouwen vaak vijf, zes keer of nog vaker geïnsemineerd moeten worden voordat ze zwanger worden.

We deden na de inseminatie meerdere zwangerschapstesten en weer was het resultaat positief. We waren er voor de tweede keer in geslaagd om bij de eerste poging zwanger te raken, en Helga beviel negen maanden later van onze zoon Elias. We volgden ons plan: twee kinderen met twee jaar ertussen.”

Het laatste puzzelstukje valt op zijn plaats

“Na de geboorte van Julie namen we wat langer pauze van zwangerschappen, geboortes en borstvoeding. Dat was niet volgens plan, aangezien we steeds 2 jaar tussen al onze kinderen wilden, maar de timing was op dat moment gewoon niet goed voor ons, daarom stelden we het even uit. Het duurde uiteindelijk zelfs 6 jaar voordat we er weer klaar voor waren. We hadden onze twee meisjes en een jongen, dus om ons plan helemaal ten uitvoer te brengen hadden we alleen nog een jongen nodig.

Helga werd in 2012 geïnsemineerd en ook deze keer was het de eerste keer raak. In januari 2013 konden we ons laatste puzzelstukje omarmen: onze kleine Emmelie.

Als je dit verhaal leuk vond, ben je misschien ook geïnteresseerd om te lezen hoe het lesbische stel Lisa en Lynsey moeders werden.

Twee moeders en vier donorkinderen

Eerlijk en open zijn naar de kinderen

“Al vanaf dat de kinderen klein zijn hebben we het met ze gehad over hoe belangrijk het is om een open en eerlijk gesprek te hebben over hoe het voor ze is om op te groeien met twee moeders. We hebben voor onze eerste, Ida, een boek geschreven met gedachten en overwegingen over onze keuze om een gezin te stichten, samen met emotionele verhalen van tijdens de zwangerschap. Het leek ons dat ze als ze ouder werd graag zou willen lezen over hoe wij dachten van het begin van het proces totdat wij haar in onze armen hadden.”

Waarom heeft Ida twee moeders?

“Toen de kinderen kleiner waren, hielpen we ze met wat ze vertelden als andere kinderen op de crèche vragen stelden. Kinderen zijn zo direct en zeggen wat ze zien. We hebben vaak de vraag gekregen ‘waarom heeft Ida twee moeders?’ en we hebben onze situatie uitgelegd, vaak meerdere keren, aangezien kinderen dingen soms meer dan één keer moeten horen om het helemaal te begrijpen.”

Het gezin draait om liefde

“In ons werk als pedagoog is het voor ons een belangrijk gegeven dat gezinnen verschillend zijn en dat er geen goed of fout is zolang er liefde is. We willen graag helpen om kinderen een genuanceerdere kijk op gezinsvormen te geven. Kinderen zijn, in tegenstelling tot volwassenen, niet zo bevooroordeeld en kun je gemakkelijker nieuwe inzichten en kennis bijbrengen. Het is zo belangrijk dat wij als volwassenen niet voor onze kinderen bepalen wat goed of fout is.”

Een ontroerend bezoek aan de vruchtbaarheidskliniek

“Toen de kinderen kleiner waren, deden we elk jaar mee aan een evenement voor donorkinderen bij de vruchtbaarheidskliniek. Hier konden onze kinderen andere kinderen met twee moeders ontmoeten. Van de zomer waren we weer bij de vruchtbaarheidskliniek.Het was voor ons een ontroerend bezoek, en we hadden het gevoel dat het ook iets betekende voor onze drie oudste kinderen. Onze kinderen hadden veel vragen en ze hadden het gevoel dat ze onderdeel waren van een groter geheel. Als moeders werden wij geraakt door degenen te zien die vol opwinding en verwachting in de wachtkamer zaten te wachten om ook een gezin te beginnen, net als wij 17 jaar geleden. Nu zaten we daar met onze mooie kinderen en ons prachtige regenboogleven. De vrouw die ons een rondleiding door de kliniek gaf, moest ook een traantje wegpinken omdat het voor haar ook een belangrijke ontmoeting was.”

Je mag het over frustraties hebben

“Nu onze kinderen ouder zijn geworden, hebben we benadrukt dat het helemaal prima is om open te zijn over frustraties die ze zouden kunnen hebben of voelen over het opgroeien in een regenbooggezin. Wij hebben het altijd belangrijk gevonden dat onze kinderen weten dat we overal open over zijn en dat het 100 procent goed is om precies te vertellen wat ze vinden van de keuzes die wij hebben gemaakt. We hebben gemerkt dat het voor onze kinderen erg vanzelfsprekend is. Ze hebben zich nooit anders of verkeerd gevoeld, er ze hebben geen moment in hun leven gedacht dat ze het anders hadden willen hebben. Zoals zij het zeggen: ‘We hebben nooit iets anders geprobeerd’.

We hebben vooral op onze zoon gelet, de enige jongen van het stel. Het is best wel bijzonder voor hem om op te groeien tussen vijf meisjes. Maar hij heeft niet het idee dat hij iets gemist heeft. Soms sturen we hem op een jongensuitje met zijn oom omdat het gemakkelijker kan zijn om het met je oom over bepaalde dingen te hebben.

Onze oudste dochter vertelde ons laatst dat ze zich had opgegeven als vrijwilliger bij de organisatie Sex & Society omdat ze heel graag aan anderen wil vertellen hoe het voor haar was om op te groeien in een regenbooggezin. Je kunt gerust zeggen dat we er trots op zijn dat dit belangrijk is voor haar.”

/Helga en Maria

Wij willen Helga, Maria en hun kinderen heel erg bedanken voor het delen van hun mooie verhaal.

Als u dit verhaal leuk vond, vindt u het misschien ook interessant om te lezen hoe Phoebe en haar vrouw moeders werden.