PrivéBlogTwee moeders en vier donorkinderen: het verhaal van Helga en Maria - Deel 1
Ouders van donorkinderen, LHBT

Twee moeders en vier donorkinderen: het verhaal van Helga en Maria - Deel 1

By Cryos | 11/12/2019
Twee moeders

Al vanaf het begin van hun relatie wisten de Deense Helga en Maria dat ze samen kinderen wilden. En dat ze er elk twee wilden krijgen. Wat ze nog niet direct wisten, was hoe ze die droom wilden laten uitkomen. Hier kunt u lezen hoe de lesbische Helga en Maria samen een gezin werden van twee moeders en vier kinderen.

Een artikel in de krant blies hun droom leven in

“We hebben altijd al kinderen willen hebben. Toen we samen op een crèche in Oslo werkten, beseften we allebei hoe graag we kinderen wilden, en we wisten al snel dat we ze met elkaar wilden hebben. Toen wisten we echter nog niet hoe we die droom van moeder worden gingen verwezenlijken. Tenminste niet totdat Helga een artikel tegenkwam over een stel dat naar een vruchtbaarheidskliniek gegaan was. Het artikel liet ons dromen over de toekomst en de hoop nam toe om onze droom van een groot gezin uit te laten komen.”

De zwangerschap plannen

“Van begin af aan hadden we de grote wens om elk twee kinderen op de wereld te zetten. We waren ervan overtuigd dat Maria twee meisjes zou krijgen en dat Helga twee jongens zou krijgen.

In de zomer van 2001 gingen we naar Kopenhagen om bij de vruchtbaarheidskliniek te kijken. We weten allebei nog hoe we na ons bezoek aan de kliniek naar het Rådhuspladsen gingen waar we een kalender vonden om de volgende paar jaar van ons leven te plannen. Wie zou eerst zwanger worden en wat zou de beste timing zijn voor onze studies en zwangerschapsverlof?”

Er werd een spermadonor gekozen

“Op dat moment kenden we elkaar al jaren en wilden we echt aan de slag gaan met project Baby. Al snelbesloten we dat Maria ons eerste kind zou dragen. We maakten een afspraak bij de vruchtbaarheidskliniek en tegen de tijd dat we er weer weggingen hadden we een spermadonor gekozenen de inseminatie gepland. In 2001 was het alleen maar mogelijk om geïnsemineerd te worden met sperma van een anonieme donor (ed. Non-ID Release donor), maar we hadden wel invloed op factoren zoals lengte, gewicht en haarkleur, en we kozen een donor die op Maria leek.”

Zwanger bij de eerste poging

“We wisten dat er een kans was dat zwanger raken een langdurig proces zou kunnen worden. We hadden ons zo veel mogelijk voorbereid en talloze artikelen gelezen over zwanger worden. Maria werd in oktober 2001 geïnsemineerd, de week nadat we openlijk uit de kast waren gekomen als lesbisch stel. Het was krankzinnig maar tegelijkertijd voelde het gewoon zo goed.

De dagen gingen voorbij en we deden heel veel zwangerschapstesten. Maria werd zwanger bij de eerste poging en we waren zo blij. Van onze vrienden waren wij een van de eersten die een gezin zouden worden en we kregen zo veel steun. Dat gaf een geweldig gevoel van geluk.

De maanden gingen voorbij en de zwangerschap verliep zoals gepland, maar de bevalling was niet gemakkelijk. Kleine Ida lag verkeerd waardoor het uiteindelijk een spoedkeizersnee en zestien dagen in het ziekenhuis werd.”

Kon dezelfde donor worden gebruikt voor broertjes of zusjes?

“Nadat Ida geboren was, begonnen we na te denken over of het misschien mogelijk was om meer donorsperma van onze donor te krijgen. We konden onze kinderen geen vader geven, maar wel een gemeenschappelijke oorsprong door dezelfde donor te gebruiken, en dat leek ons belangrijk. We dachten dat het later in het leven wat voor onze kinderen zou kunnen betekenen en voor hun gevoel van verbondenheid als ze dingen gemeenschappelijk hadden in hun manier van denken, interesses en manier van zijn.

Gelukkig was er meer donorsperma beschikbaar van dezelfde donor en als een geluk bij een ongeluk hadden we net een flink bedrag van de verzekering gekregen na waterschade, dat we tot op de laatste cent uitgaven aan sperma van onze donor. Alle 28 rietjes lagen op ons te wachten – het was geen garantie dat de volgende inseminaties net zo gemakkelijk zouden gaan als de eerste, het leek ons daarom goed om een voorraadje te hebben.”

Zwanger bij de eerste poging – alweer!

“Na ongeveer een jaar trokken we onze agenda's weer en besloten we dat het tijd was voor Helga's inseminatie. Deze keer was de inseminatie wat lastiger vanwege de logistiek, het laten aansluiten van de treintijden naar Kopenhagen op de ovulatie van Helga maakte het moeilijk. Bij de kliniek zeiden ze dat we de eerste keer geluk hadden gehad, en dat vrouwen vaak vijf, zes keer of nog vaker geïnsemineerd moeten worden voordat ze zwanger worden.

We deden na de inseminatie meerdere zwangerschapstesten en weer was het resultaat positief. We waren er voor de tweede keer in geslaagd om bij de eerste poging zwanger te raken, en Helga beviel negen maanden later van onze zoon Elias. We volgden ons plan: twee kinderen met twee jaar ertussen.”

Een even grote kans als de botsing tussen twee vliegtuigen

“Na nog een jaar besloten we dat het weer tijd was om naar de vruchtbaarheidskliniek te gaan. We waren erg opgetogen en dachten, laten we gewoon weer zwanger worden bij de eerste poging, maar bij de kliniek waren ze minder optimistisch. Ze zeiden dat de kans om weer bij de eerste poging zwanger te worden even groot was als de botsing tussen twee vliegtuigen! Maar de dagen gingen voorbij waarin we alweer een klein fortuin uitgaven aan zwangerschapstesten en op de zestiende dag na de inseminatie konden we blij verkondigen dat Maria zwanger was, wederom bij de eerste poging. We belden de vruchtbaarheidskliniek en zij waren stomverbaasd, net als wij. Negen maanden later kwam de kleine Julie ter wereld met een geplande keizersnee.”

Het laatste puzzelstukje valt op zijn plaats

“Na de geboorte van Julie namen we wat langer pauze van zwangerschappen, geboortes en borstvoeding. Dat was niet volgens plan, aangezien we steeds 2 jaar tussen al onze kinderen wilden, maar de timing was op dat moment gewoon niet goed voor ons, daarom stelden we het even uit. Het duurde uiteindelijk zelfs 6 jaar voordat we er weer klaar voor waren. We hadden onze twee meisjes en een jongen, dus om ons plan helemaal ten uitvoer te brengen hadden we alleen nog een jongen nodig.

Helga werd in 2012 geïnsemineerd en ook deze keer was het de eerste keer raak. In januari 2013 konden we ons laatste puzzelstukje omarmen: onze kleine Emmelie.

/Helga en Maria

Dit was het eerste deel van het verhaal van Helga en Maria. U kunt het tweede deel hier lezen, waarin Helga en Maria ons onder andere vertellen over hoe ze het met hun kinderen hebben over het feit dat ze twee moeders hebben, en over hoe het is om op de wereld te worden gezet met de hulp van een spermadonor.